De aardgasreserves van Saoedi-Arabië bedragen ongeveer 333,8 biljoen kubieke voet (TCF), goed voor de zesde plaats wereldwijd na Rusland, Iran, Qatar, de Verenigde Staten en Turkmenistan. Ondanks deze grote grondstoffenbasis was het Koninkrijk historisch een netto-importeur van gas, omdat binnenlandse vraag, beperkingen rond geassocieerd gas en uitdagingen bij onconventionele ontwikkeling het beschikbare aanbod beperkten. Het Jafurah-gasveld is het middelpunt van de Saoedische strategie om niet-geassocieerd gas uit te breiden, olie in elektriciteitsopwekking te vervangen en mogelijk netto-exporteur van gas te worden.
Samenstelling van de reserves
De gasreserves van Saoedi-Arabië worden in twee categorieën ingedeeld. Geassocieerd gas, dat samen met ruwe olie wordt geproduceerd, is al decennia de primaire bron van binnenlandse gasvoorziening. Niet-geassocieerd gas, gevonden in zelfstandige reservoirs, vormt de groeikans. Ongeveer 60 procent van de gasreserves van het Koninkrijk is gekoppeld aan olieproductie, wat betekent dat gasoutput historisch verbonden was met en beperkt werd door beslissingen over olieproductie.
De uitdaging bij afhankelijkheid van geassocieerd gas is dat productieniveaus worden bepaald door OPEC+-doelen voor olieproductie, niet door binnenlandse gasvraag. Wanneer Saoedi-Arabië de olieproductie verlaagt, daalt ook de output van geassocieerd gas, waardoor mogelijke binnenlandse gastekorten ontstaan ondanks overvloedige reserves.
Het Jafurah-bekken
Het onconventionele Jafurah-gasveld, gelegen in de Oostelijke Provincie ten zuiden van Ghawar, is de belangrijkste gasontwikkeling in de geschiedenis van Saoedi-Arabië. Jafurah beslaat ongeveer 17.000 vierkante kilometer en bevat naar schatting 200 TCF aan gasbronnen, waardoor het een van de grootste onconventionele gasaccumulaties ter wereld is.
Saudi Aramco startte het ontwikkelingsprogramma voor Jafurah met plannen om in 2027 een productie van 2 miljard standaard kubieke voet per dag te bereiken en op te schalen naar 3,5 miljard kubieke voet per dag in 2030. Bij volledige ontwikkeling zou Jafurah alleen al ongeveer een derde van de totale gasbehoefte van het Koninkrijk kunnen leveren.
Het veld produceert zowel ruw gas als aanzienlijke hoeveelheden aardgasvloeistoffen (NGL’s) en condensaat, die economische waarde toevoegen bovenop het gas zelf. De NGL-output zal de petrochemische industrie van het Koninkrijk voeden en een geïntegreerde waardeketen creëren van putmond tot gefabriceerde producten.
Binnenlandse gasvraag
De binnenlandse gasvraag van Saoedi-Arabië is gestaag gegroeid, gedreven door elektriciteitsopwekking, petrochemische grondstoffen, ontzilting en industrieel verbruik. Het totale binnenlandse gasverbruik ligt boven 10 miljard standaard kubieke voet per dag, waarmee het Koninkrijk een van de grootste gasverbruikers in het Midden-Oosten is.
Een belangrijke motor van de groei in gasvraag is het overheidsbeleid om vloeibare brandstoffen, zoals ruwe olie en stookolie, in elektriciteitsopwekking te vervangen door gas. Dat maakt meer ruwe olie vrij voor export en verlaagt de koolstofintensiteit van de elektriciteitssector. De uitbreiding van de petrochemische industrie via SABIC, Saudi Aramco en joint ventures heeft de vraag naar gas als grondstof eveneens verhoogd.
Gasprijzen en marktstructuur
Saoedi-Arabië exporteert geen aardgas en hanteert een gereguleerde binnenlandse gasprijs die historisch onder internationale marktniveaus lag. De binnenlandse prijs van methaangas bedraagt ongeveer USD 1,25 per million British thermal units (MMBtu), ruim onder het wereldgemiddelde. Deze gesubsidieerde prijs ondersteunt de concurrentiekracht van de petrochemische industrie en houdt elektriciteitskosten laag.
Ethaan, gebruikt als petrochemische grondstof, is geprijsd op USD 1,75 per MMBtu. Deze gereguleerde prijzen ondersteunen industriële concurrentiekracht, maar hebben ook de economische prikkel voor nieuwe gasontwikkeling beperkt en zo bijgedragen aan het trage tempo van niet-geassocieerde gasprojecten vóór het Jafurah-initiatief.
Potentieel voor LNG-export
Saoedi-Arabië heeft interesse getoond om LNG-exporteur te worden, een belangrijke strategische verschuiving ten opzichte van zijn historische positie als economie met gastekort. Als de productie uit Jafurah en andere gasontwikkelingen volgens plan verlopen, kan het Koninkrijk tegen het einde van de jaren 2020 of begin jaren 2030 overschotgas voor export hebben.
Mogelijke toetreding van Saoedi-Arabië tot de LNG-exportmarkt zou een grote nieuwe leverancier aan de wereldwijde gashandel toevoegen en het Koninkrijk een gediversifieerde koolwaterstofinkomstenstroom naast ruwe olie geven. De timing hangt echter af van het tempo van binnenlandse gasontwikkeling, het verloop van binnenlandse vraag en commerciële beslissingen over investeringen in LNG-infrastructuur.
Andere gasontwikkelingen
Naast Jafurah ontwikkelt Aramco meerdere andere gasbronnen. Het South Ghawar-gasprogramma richt zich op tight-gasreservoirs onder het zuidelijke deel van het Ghawar-olieveld. De gascompressieprojecten Haradh en Hawiyah behouden en verhogen productie uit bestaande gasvelden. Exploratie in het Rode Zee-bekken heeft potentiële gasbronnen geïdentificeerd, al bevinden die zich nog in een vroege exploratiefase.
Strategisch belang
Gasontwikkeling dient meerdere strategische doelen onder Vision 2030. Zij vermindert binnenlands verbruik van ruwe olie voor elektriciteitsopwekking, waardoor ongeveer 1 miljoen vaten per dag vrijkomen voor export of strategische reserve. Zij levert grondstof voor de groeiende petrochemische industrie en ondersteunt industriële diversificatie. Zij verlaagt de koolstofintensiteit van de energiemix en ondersteunt de netto-nulverplichting van het Koninkrijk voor 2060. En zij kan via LNG-verkopen een nieuwe exportinkomstenstroom creëren, waardoor overheidsinkomsten verder worden gediversifieerd voorbij ruwe olie.